آیا می‌دانستید که بسیاری از فارسی‌زبانان به جای سپاس‌گزاری، از دیگران سپاس‌گذاری می‌کنند، آن هم به شکل سپاسگذاری؟

این روزها یکی از اشتباهات بسیار رایج نزد فارسی‌زبانان، کار برد دو فعل :

“گذاشتن” و “گزاردن” به جای یکدیگر است، به ویژه در نوشتن ترکیبات آن‌ها، مانند؛ قانون‌گذار، بنیادگذار، نمازگزار، خدمت‌گزار و مانند آن‌ها.

نخست باید دانست که نوشتن این دو فعل به صورت “گزاشتن” و “گذاردن” نادرست است و درست آن‌ها همان “گذاشتن” و “گزاردن” است.

“گذاشتن” دارای یک معنی حقیقی و یک معنی مجازی است:

- “گذاشتن” در معنی حقیقی به معنی قرار دادن چیزی به طور عینی و مشهود در جایی است؛ مانند: او کتاب را در قفسه گذاشت.

- “گذاشتن” در معنی مجازی به معنی پی انداختن، وضع کردن و بنیاد نهادن چیزی است.

مانند: قانون‌گذار که قانون را وضع می‌کند، یا بنیادگذار که چیزی را تاسیس می‌کند، و یا نام‌گذاری که وضع کردن نام برای چیزی است.

“گزاردن” نیز دارای دو معنی کلّی است:

“گزاردن” به معنای به جا آوردن، ادا کردن، انجام دادن. مانند: نماز گزاردن؛ یعنی “ادا کردن نماز،” یا وام گزاردن یعنی “ادا کردن وام”، بنابراین “وام‌گزار” درست است نه “وام‌گذار.”

به همین ترتیب باید نوشت:

حج‌گزار، خراج‌گزار، سپاس‌گزار، شکرگزار، خدمت‌گزار، حق‌گزار، پاسخ‌گزار، مدح‌گزار، پیغام‌گزار، گله‌گزاری، خبرگزاری، کارگزار (انجام‌دهنده‌ کار)، پیغام‌گزار (کسی که پیغام را بازگو می‌کند یا پیغام را می‌آورد) و….