تبلیغات
... فرادیس (بـــوستــان دین شناسی) FARADIS - وبلاگ منبر دیجیتالی (1)
 
... فرادیس (بـــوستــان دین شناسی) FARADIS
پرهیزگار باش که دادار آسمان/ فردوس جای مردم پرهیزگار کرد
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : سید محمد موسوی
نظرسنجی
ما را از نظر خود محروم نفر مایید








برچسبها

وبلاگ، منبرهای دیجیتال

چکیده

نوشتار حاضر، دیداری تازه با نسل جدیدی از بلندگوهای مدرن است که پس از توضیحاتی کوتاه درباره نفوذ و گستره اینترنت، به یکی از امکانات بدیع و شگفت آن می پردازد که وبلاگ نام گرفته و اکنون شهرت عالم گیری یافته است. امکانات بی حد و اندازه این پدیده پرتوان و جذّاب، همگان را وامی دارد که برای ابلاغ مرام یا اظهار آرمان های شخصی یا ملّی یا الهی خود، بدان روی کنند، و از قابلیت ها و خدمات رایگان آن سود برند. نیز پاره ای از برتری ها، امکانات، کارایی ها و امتیازهای آن را می شمارد و آن گاه با دیگر رسانه های مرسوم ـ به ویژه نشریات کاغذین ـ مقایسه می گردد. سپس این نکته را یادآور می شود که آیا توجیهی برای غفلت نویسندگان دین گرا، از این محیط پر جنب و جوش و فعال، و بی مهری بدان وجود دارد. وبلاگ نویسی، این توانایی را دارد که نوع جدید و مدرن تری از تبلیغ دینی را پذیرایی کند: تبلیغ دیجیتالی.

کلید واژگان: اینترنت، وب، وبلاگ، دین، رسانه، تبلیغ.

از غارنوشت تا  تارنوشت

انسان که ارسطوییان، او را حیوان ناطق می نامند، تعریف ها و ممیزه های دیگری نیز دارد که عینی ترین آنها قدرت و امکان ثبت دریافت های درونی و پیرامونی خویش است. او می تواند دانسته ها، شنیده ها، دریافت ها، تأثرات، عواطف، هیجان ها و حتی واگویه های درون بی تاب خود را ثبت و یا اظهار کند. انسان مدرن که بیش از اسلاف و نیاکانش به فردیت خود می اندیشد و برای خود وجودی مستقل از اجتماع می بیند و ذوب شدن در گرایش های فراگیر جامعه را تاب نمی آورد، تعریف دیگری را نیز برای خود می جوید. در این تعریف جدید، او موجودی است فرهنگ نگار و اندیشه گزار که بی وقفه در کار تمدن سازی و بیرون کاوی است و هرگز سهم خود را در چرخه بی مداری زندگی از یاد نمی برد. مدنیّت مدرن و حتی سنتی او از همین جا آغاز می شود و شاید روزی ـ روزگاری در همین جا نیز آرام گیرد و پایان پذیرد.

او، نگارش و گزارش خود را از آنچه دیده، شنیده، فهمیده و یا به دیگر حواس خود دریافته، از تبدیل دیواره های غار زندگی به تابلوهای نقاشی آغاز کرد و سپس خط را آفرید و پاپیروس را به کار گرفت و تا کاغذ و چاپ و نهضت گوتنبرگی و روزنامه نگاری و مقاله نویسی و... از پای ننشست. برایند همه ی آن تجربه های ساده و پیشرفت های لاک پشتی، اکنون در صفحه هایی از جنس نور و موج و شیشه نمودارند: وب.

این صفحه های دیجیتالی که نَسَب به دیواره های غار می رسانند، میزبانی به دست و دل بازی شبکه جهانی اینترنت دارند که در هر خانه ای، گوشه ای و حتی گاه اتاقی را در اختیار خود گرفته است. چنین است که می توان گفت مسیر اطلاع رسانی و تاریخ فرهنگ نگاری و اندیشه گزاری انسان که با غار نوشت آغاز شده بود، اکنون به تار نوشت،(2) بار انداخته است. بی هیچ شک و گمانی پدیده ی بزرگ قرن حاضر را، باید همین معجزه انسان معاصر در پهنه ی اطلاع رسانی و پردازش گری WWWها دانست. شهروندان جهان، به اختیارِ توأم با ناگزیری، ذهن و روح خود را چنان تسلیم این فضاهای مجازین و کاوش گری های آن کرده اند که گویی باغچه ای کوچک در حیاطی خلوت و سنتی، زیر پای مرغان گرسنه خانگی قرار گرفته است.

حجم عظیمی از این سرزمین عجایب را وبلاگ ها یا وبلاگ شهر تشکیل می دهد. حضور شتابان و بی امان این نشریه های شیشه ای، چنان است که «وبلاگ» کلمه قرن نام گرفت. به گفته آمارها، بسامد هیچ کلمه ای در سده ی حاضر، به پایه و شمار«وبلاگ» نمی رسد.(3) اگر کسی در اول آوریل سال 2004 کلمه «وبلاگ» را در گوگل جستجو می کرد، عدد 24 میلیون را می دید؛ اما یک هفته پس از آن، نتیجه همین جستجو سه میلیون فربه تر شد و در سوم ژانویه 2005، خود را به رقم 35 میلیون نیز رساند.(4) نیز بر اساس آخرین آمارها چهار میلیون و پانصد هزار وبلاگ به زبان های مختلف در جهان وجود دارد که پیش بینی می شود این رقم در سال 2006 از مرز 6 میلیون نیز بگذرد.(5) اگر همین تعداد را در شمار فراوان خوانندگان و وبگردان ضرب کنیم، عدد شگفتی سر برمی آورد که هماره آرزوی همه نویسندگان و صاحبان هر گونه رسانه ای بوده است .

ایران نت

بیش از یک دهه از ورود اینترنت به ایران می گذرد. در این مدتِ نه چندان طولانی، همه ی ایرانیان هم داستان با همه ی مردم جهان این معجزه ی بشری را، آغوش استقبال گشوده اند و آن را توانمندترین فناوری انسان معاصر در عرصه های اطلاع رسانی، آموزش، تحقیق، تبلیغ اندیشه، تبلیغات تجاری، اخبار، سیاست، اعتراض، تجارت، جشن، همایش، آمار، جنگ روانی، رایزنی، طنز، بازی و تفریح، مکاتبات، مخابرات، ارتباطات شخصی، تخلیه های روانی، دانلود نرم افزار، اینترنت، وبلاگ، کامپیوتر و.... یافته اند. قابلیت های بی شمار، دسترسی آسان، تنوع، جذابیت های سمعی ـ بصری، مخاطب یابی آسان و هزاران دلیل دیگر، اینترنت را تابوی تمدن مدرن کرده است؛ تابویی که شکستن آن نه ممکن است و نه لازم. می توان گفت و از عهده نیز برآمد که اگر کسی سرگذشت مدنی انسان را به دو دوره ی قبل و بعد از اختراع اینترنت تقسیم کند، چندان بی راه نرفته است.

مقابله و مواجهه قهرآمیز با این پدیده ی قهار، به هر دلیلی که باشد، تجربه های خوشایندی را نصیب مخالفانش نکرده است.چینی ها، بیشترین و طولانی ترین مقاومت را در برابر لشکر سایت ها و WWWها کردند. نتیجه ی این نزاع توان فرسا، آن شده است که اکنون این کشور پهناور و پرجمعیت، بیشترین کاربران اینترنتی را در جهان، پس از آمریکا دارد!

بر اساس مطالعات «گروه پژوهشی مدار» تا پایان سومین فصل سال 2002، بیش از دو میلیون نفر در ایران به اینترنت دسترسی داشته اند. این رقم نسبت به سپتامبر 2001، افزایش صد درصدی از خود نشان می دهد و به حتم همین سیر را در سال های پسین، ادامه خواهد داد. آماری که از سوی وزارت ارتباطات و فناوری اعلام شده است، ارقام شگفت تری را نیز نشان می دهد. بر اساس این آمار، در پایان سال 1381، هفت میلیون نفر کارت اینترنت خریده اند. این آمار و ارقام نسبت به سال 80 ، از حدود 90% افزایش خبر می دهد. این همه در حالی است که هزینه اتصال به این شبکه جهانی اینترنت در ایران، بسیار بیش از برخی کشورهای دیگر است.اینترنت در ایران مانند بسیاری دیگر از رسانه ها چندان جایگاه و مرتبه واقعی خود را نیافته است. به دلیل حساسیت های اخلاقی و سیاسی، بسیاری از سرزمین های آن ممنوع الورودند و برای شمار فراوانی از کاربران، هنوز بیش از وسیله ای برای سرگرمی و گذران وقت نیست. در ایران، رسانه ها و مراکز سنتی، به سختی جای خودرا به این رقیب جوان و تازه نفس می دهند ؛ اما این سیل را بیش از این سد نمی توان کرد و گویا اینجا نیز غیر تسلیم و رضا نیست چاره ای.

بیش از این نیازی به گفتن درباره ی اهمیت و گستره و کارایی اینترنت در جهان و ایران نیست. آنچه اکنون در کانون توجهات ملّی قرار گرفته است، بهینه سازی روش های اینترنت پردازی و چگونگی استفاده از این گنجینه ی دیجیتالی است.

وبلاگ و وبلاگ نویسی در ایران

اینترنت، خود پدیده ای شگرف است و تا کنون نیز شگفتی های بسیاری آفریده است ؛ اما در میان همه ی امکانات و شعبده بازی های او، وبلاگ حکایتی دیگر دارد که بس شنیدنی و بسیار یادکردنی است.

وبلاگ ها، فضاهای رایگان یا ارزان اینترنتی هستند که یادداشت های شخصی یا پاره نوشته های ناویراسته نویسندگان حرفه ای و بیشتر غیر حرفه ای، و نیز آخرین رهیافت های علمی یا عاطفی آنان را در خود جای می دهند و در دیدرس میلیون ها رهگذر آشنا و ناآشنا می گذارند. به عبارت دیگر Weblog یا Web ligمکان و فضایی در شبکه ی جهانی اینترنت است که معمولا مبدئی شخصی و غیر تجاری دارد. تفاوت عمده ی آن با سایت یا وب سایت، در رایگان بودن آن و بهره گیری بی مزد و منت از سرورهای عمومی است. نیز وبلاگ ها بر خلاف اکثر سایت ها در فاصله های زمانی کوتاه (گاه هر یک ساعت و حتی کمتر از آن) به روز می شوند و گستره ی عظیمی از موضوعات را پوشش می دهند. تفاوت ظریف دیگری که می توان میان وب سایت و وبلاگ شمرد، وسیله بودن اولی، و موضوعیت داشتن دومی است ؛ یعنی سایت ها معمولا برنامه و وظیفه ای جز گزارش و نمایاندن چهره سازمان یا مرکز یا حزب یا گروهی را ندارند.

بدین رو بیشتر به مثابه کاتالوگ یا دفترچه راهنما عمل می کنند. اما نوشتن و بودن در وبلاگ، خود موضوعیت دارد و بخش فعالی از زندگی وبلاگ نویس است. شاید بتوان تفاوتی را که میان دفترچه یادداشت های شخصی با سررسید کارپردازان می بینیم، میان وبلاگ و وب سایت هم دید.

اطلاعاتی که در چنین مکان هایی درج و ثبت می شود، مجموعه ای از روزنوشت های صاحب صفحه، همراه پیوندها و لینک های برگزیده او است که از این رهگذر خواننده خود را علاوه بر نشاندن بر سر سفره دل، به شبکه هزار توی سایت ها و وبلاگ های دیگر نیز می برد.

وبلاگ (Weblog)یا بلاگ (Blog) که ترکیبی است از دو کلمه web به معنای شبکه جهانی و log به معنای گزارش روزانه یا روزنوشت، به یادداشت هایی گفته می شود که یک یا چند نفر به صورت روزانه یا هفتگی یا گاه به گاه می نویسند و به اینترنت می سپارند. لاگ (log)، چندین معنای دیگر نیز دارد که از آن میان، برابرهای فارسی زیر با وبلاگ، تناسب بیشتری می یابد:

قطعه، دفتر روزانه، ثبت رخدادها، سررسید.

بدین رو، هم وجه نام گذاری وبلاگ آشکار می شود و هم می توان معادل های فارسی«روزنوشت»، «روزنگار» و یا «تارنوشت» را برای آن برگزید.

پرشین بلاگ (persianblog) که خود را اولین سرویس وبلاگ ویژه فارسی زبانان و بزرگ ترین جامعه اینترنتی فارسی نویسان می داند، تعریفی گویا از وبلاگ را در صفحه نخست خود نشانده است.

وبلاگ، محیطی است که به شما امکان انتشار ایده ها، افکار و دیدگاه های خود، همانند یک روزنامه نگار را می دهد. احتیاجی نیست که یک مقاله و یا داستان طولانی بنویسید، بلکه یک وبلاگ نویس ذهنیات خود را پیرامون مسایل مورد علاقه اش ارائه می کند؛ بدون اینکه این ایده ها به طور کامل بررسی شده باشند یا مثلا" از لحاظ دستور یا زیبایی جمله در حد عالی باشند. عاملی که باعث محبوبیت و رشد سریع پدیده وبلاگ در میان کاربران اینترنت شده است، راحتی استفاده از این ابزار می باشد. با استفاده از سیستم های موجود در وبلاگ، بدون نیاز به صرف وقت و هزینه برای طراحی کامل یک سایت اختصاصی، تنهابا پر کردن چند فرم تحت وب می توانید شروع به نوشتن مطلب در قالب یک سایت اختصاصی کنید.

وبلاگ ها غیر رسمی ترین رسانه های مردمی اند؛ به همین دلیل، هیچ گونه تعریف رسمی و ضابطه دست و پاگیری را بر نمی تابند.گذری کوتاه در نوشته ها و اشارات وبلاگ نویسان، نشان می دهد که آنان خود ترجیح می دهند وبلاگ را با یک کلمه یا یک ترکیب ساده تعریف کنند؛ کلماتی مانند مجله شخصی، کافه اینترنتی، پاتوق، دفترچه باز، دلنوشته، پنجره ای به جهان بیرون، روزنوشت، روزنگار، یادداشت های خصوصی.به گمان نگارنده نیز، همین کلمات ساده و رایج، شناخت درست تر و گویاتری از وبلاگ ها به ما می دهد؛ اما نگاه علمی تری نیز می توان به آنها انداخت.

بشر در طی چند سال گذشته، قدم در دنیای جدیدی گذاشته که بدون شک یکی از مهم ترین دستاوردهای آن تحول و دگرگونی اساسی در ارتباط با نحوه نشر اطلاعات است. به کارگیری پتانسیل های وب در نشر دانش و اطلاعات، ضمن غلبه بر محدودیت های زمانی و مکانی، حق انتخاب مخاطب را ارج نهاده و بستری مناسب برای تعاملات اطلاعاتی دو سویه فراهم نموده است. در این میان وبلاگ (weblog) یا بلاگ (blog) یکی از جذاب ترین ابزارهایی است که به افراد امکان می دهد تا نظرات، افکار و اندیشه هایشان و هر آنچه را که در دل دارند، به جهانیان باز گویند. امکان انتشار اندیشه ها و عقاید تا به امروز تنها برای بخش خاصی از جامعه، همچون نویسندگان، اندیشه مندان، دولت مردان و ادیبان فراهم بوده است؛ اما وبلاگ این امکان را برای اقشار مختلف، اعم از زن و مرد، و پیر و جوان ایجاد کرده است. فرض کنید ابزاری ارزان قیمت برای انتشار مطالب در اختیار هر صاحب قلمی باشد که بتواند با استفاده از آن، اخبار، گزارش ها، عقاید، دیدگاهها و نقطه نظرات خود را در رابطه با موضوعات مورد علاقه ی خود، بدون محدودیت های مرسوم بیان کند. و مهم تر از آن، از نظرات مخاطبان نسبت به مطالب منتشر شده نیز آگاهی یابد. آیا شما علاقه مند به استفاده از چنین ابزاری نخواهید بود؟ آیا تمایل به داشتن یک رسانه شخصی ندارید که در آن بتوانید موضوعات مورد علاقه ی خود را بیان کنید؟(6)

نیز می توان افزود که وبلاگ و وبلاگ نویسی، بخشی از توانایی و فضایی است که اینترنت به رایگان در اختیار میلیون ها مهمان خوانده و ناخوانده خود گذاشته است تا در آنجا اندیشه ها و آرزوهایشان را به قلم آورند، و با همدلان ناآشنا و گاه آشنا دردِدل گویند و تلخی های زندگی فرو شویند و یا دیگران را از شیرینی های درون خویش کام بخشند. این صفحه های شیشه ای که همه گونه فاصله های زمانی و مکانی را میان نویسنده و خواننده برداشته است و نوشتن در آنها همزمان است با خواندن آن برای هر کس که در هر جای دنیا آن لاین باشد، روزنامه ها یا مجلات شخصی انسان های بی شماری است که نویسنده، سردبیر، ویراستار، ناشر، موزّع، حروف چین، صفحه آرا و طراح آنها یک نفر است؛ یعنی نویسنده، سردبیر مجله خویش است ونیز ناشر و ویراستار آن و... هر که را که در سر اندیشه ای است یا در دل سودایی، با هر انگیزه ای، می تواند مجله ای در این بیکرانه هزار تُو راه اندازد و در هر فرصت که خود خواست یا توانست، صفحه ای و حتی جمله یا کلمه ای بر آن بیفزاید یا از نوشته های پیشین بکاهد. همه ی آنان که خواهان گفتن و نوشتن و اظهار وجودند، می توانند با کمترین هزینه، تابلو و پرده آشکاری از احساسات و اندیشه های خود را پیش چشم هزاران رهگذر(وبگرد) نصب کنند و خود بایستند و تأثیر سخن خویش را به چشم ببینند. بدین ترتیب وبلاگ، یعنی ارتباط آسان، رایگان، دوسویه، دل خواه و همگانی با هر چشم و دلی که گذارش به خانه ی نوری ما می افتد، یا به دعوت ما می آید. نخستین وبلاگ ایرانی در شهریور سال 1380 روی شبکه اینترنت ظاهر شد. یک ماه طول کشید تا وبلاگ دوم نیز از راه برسد؛ اما دو ماه پس از تولد دومین وبلاگ، شمار وبلاگ های ایرانی به 120 عنوان رسید. هم اکنون علی رغم اینکه بیش از سه سال از عمر این نشریه های الکترونیکی در ایران نگذشته است، موج های بسیاری از هر سوی این دریای متلاطم گردن افراشته و طبقات مختلفی از جامعه را به خود مشغول کرده است. نویسندگان وبلاگ، از میان همه اصناف و سطوح اجتماعی، و از دل جامعه سر برآورده اند؛ از نام آشناترین اندیشه وران تاگمنام ترین جوانان کشور. هر چند آمار دقیقی از شمار وبلاگ های ایرانی در دست نیست، اما از سوی منابع معتبر جهانی، زبان فارسی، زبان چهارم وبلاگ نویسی در جهان اعلام شده است. اما همان طور که از شابِک کتاب های فارسی نیز پیدا است، این زبان رتبه خوشایندی در تألیف و روزنامه نگاری ندارد.

در خرداد ماه 1383 اولین جشنواره ی وبلاگ نویسان ایرانی، در تهران برگزار شد. شرکت کنندگان در این همایش بدیع، جوانان فرهیخته و ذوق مندی بودند که هر یک، روزانه بخشی از وقت خود را به وب نویسی یا وبگردی اختصاص داده بودند. آنان وبلاگ نویسی را بخشی از هویت جدید خود در جهان امروزین می دانستند و همگی مصمم به گسترش کمّی و کیفی وبلاگ های خود بودند.نخستین جشنواره دانشجویان وبلاگ نویس ایران نیز در نخستین فصل سال 1384 برگزار می شود. به گفته ی دبیر جشنواره: «این همایش، شامل رقابت در چهار حوزه ی موضوعی و فنی است، و همچنین نخستین نمایشگاه وبلاگ را که گردهمایی برترین وبلاگ نویسان دانشجویی ایران است، در خود جای داده است. بدین ترتیب ایجاد ارتباط و رقابت دانشجویان وبلاگ نویس، از اهداف این جشنواره است، که تشویق کننده استفاده هر چه بیشتر از وبلاگ، و زمینه ساز شکل گیری گروه های دانشجویی وبلاگ نویس در همه ی دانشگاه های کشور خواهد بود.»(7) این خبر زیر نیز خالی از عبرت و تأمل نیست:

به گزارش بخش خبر «سایت اخبار فناوری اطلاعات ایران» از «خبرگزاری سینا» بر اساس گزارش روابط عمومی سازمان ملی جوانان ایران، تنها باگذشت 12 روز از برگزاری مسابقه ی «وبلاگ نویسی جوانان و امام خمینی ره» بیش از 2000 وبلاگ نویس تاکنون در این مسابقه شرکت کرده اند.

اکنون هزاران وبلاگ فارسی در اینترنت هر روز، به روز می شوند و هر یک خواندنی ترین مطالب همسو با موضوع انتخابی خود را روی صفحه وب می گذارند. برخورداری از چنین فضاهای کاملاً منعطف و آماده هرگونه قابلیت گذاری، که مصون از محدودیت های مرسوم است، نویسندگان ایرانی را بر آن داشته است که تفکرات و آرمان های خود را در این دریای بی ساحل، شناور کنند و همچون نامه ای در بطری، به هر سو بفرستند. این رسانه بدیع و مدرن، به نویسندگان و دارندگان خود اجازه می دهد که به دور از قید و بندهای معمول و قالب های تکراری، از رنج ها و دریافت ها و امیدهای زنده خود بگویند وبخوانند و یا درباره نوشته های دیگران نظر دهند.«وبلاگستان، شهری است که در آن هر کس در خانه خود نشسته است و به اختیار خود پنجره ای از دنیای درون خود به بیرون گشوده است.»(8)

این نیز گفتنی است که نباید نقش این ابررسانه های مدرن را در همه ی کشورها یکسان دانست. در مناطقی از جهان که روزنامه ها و رسانه های مشابه آن، بار و کارکرد احزاب را نیز به دوش می کشند، و گاه به آموزشکده های سیار نیز تبدیل ماهیت و تغییر شغل می دهند وبلاگ ها حضور و ظهوری قوی تر دارند و نقش آفرینی آنها را به عیان می توان دید.(9) کارکرد آموزشی وبلاگ ها نیز، موازی با دیگر کارایی های آن شگفت آور است؛ تا آن جا که گفته اند: «وبلاگ ها بزرگترین تولید کنندگان محتوای آموزشی در اینترنت اند».(10)

امتیاز دیگر وبلاگ، استقلال آن است، از آنجا که وبلاگ ها هزینه ای جز تلفن و اینترنت، بر نویسندگان خود تحمیل نمی کنند، قادر به حفظ استقلال مالی و فکری خود هستند. نیک می دانیم که استقلال و خودمختاری، آرزوی همه ی صاحبان قلم و اندیشه است. آنچه بیش از همه این آرزو را برای جمع کثیری از اهالی قلم دور از دسترس کرده است، وابستگی های مالی آنان و یا اکثر رسانه ها به مراکز قدرت و سرمایه است. ایستادن بر روی پاهای خود، وبلاگ نویسان را امکان داده است که بتوانند درباره ی آنچه می خواهند و می پسندند، قلم زنند. آیا هیچ نویسنده ای را می توان یافت که بتواند درباره ی شخصی ترین عواطف و گرایش های خود، در جایی غیر از وبلاگش بنویسد؟ استقلال و ناوابستگی، امتیاز ویژه ی وبلاگ ها است و همین برتری، موجب شده است که وبلاگ نویسان بتوانند شانه ی خود را از زیر بار هر نوع مسئولیتی خالی کنند و همان را بنویسند که در اندیشه و قلبشان می گذرد. بله؛ باید پذیرفت که این سکه روی دیگری نیز دارد؛ زیرا پاسخگو نبودن به هیچ مرجع رسمی و غیررسمی، بسیاری از وبلاگ ها را به خانه های فساد و دریدگی های چندش آور بدل کرده است. نویسنده ای که خود را متعهد به هیچ مقام و مرامی نداند و دادگاه وجدان اخلاقی خود را نیز مُهر و موم کرده باشد، چگونه خواهد نوشت، و چه زهرجان گزایی در روح خوانندگان خود خواهد ریخت؟ به یادآوریم که هر مقاله ای در هر روزنامه یا مجله ای، مسئولیت های فراوانی را بر دوش نویسنده، ویراستار، سردبیر و مدیر مسئول مربوط می گذارد. اما وبلاگ ها فارغ از همه ی این گونه مسئولیت ها و محدودیت های صواب و یا خطا، بازتابش خیره کننده ای از درون نویسندگان خود هستند. این تفاوت عمده که حساب وبلاگ را از همه ی رسانه های سنتی جدا می کند، منشأ کارکردی دیگر نیز برای آن می شود. وقتی نویسندگان چنین محیط هایی، خود را رها و آزاد از هرگونه قید و بندی می بینند، هر آنچه را که در دل و اندیشه دارند، بی هیچ گونه ملاحظه ای می نویسند و همین بی ملاحظگی و بی پروایی و رهاشدگی مطلق، وبلاگ ها را به محلی برای دیدار با پنهانی ترین لایه های اجتماع تبدیل می کند. بدین رو است که برخی هوشمندانه وبلاگ ها را «دماسنج اجتماع» نامیده اند؛(11) یعنی جایی که می توان دریافت که جوانان و طبقه ی متوسط شهری جامعه چگونه می اندیشند، خواسته های آنان چیست و چه آمال و آرزوهایی را در سر می پرورانند. بدین رو بر همه ی صاحبان اندیشه و مرام و مقام است که برای آگاهی از موقعیت مرام و اندیشه ی خود نزد مردمی که خویشتن را مجبور به هیچ گونه سانسور و ریاکاری نمی بینند، ساعاتی از اوقات روز و شب خود را به وبگردی اختصاص دهند تا مخاطبان ساکت و آرام خود را در مدارس، مساجد، بازار، دانشگاه و یا هر جای دیگر جامعه بهتر بشناسند؛ زیرا وب نویسان اینترنت، در میان همین مخاطبان و شنوندگان رام و مطیع نشسته اند و چشم در چشم گویندگان دوخته اند. محتوای وبلاگ ها راگاه باید واکنشِ شبانه و مخفیانه جوانان هوشمند کشور، به شنیده ها و دیده های روزانه آنان دانست.

موضوعاتی که بلاگرها (BLOGERS) یا همان نویسندگان وبلاگ، برای مجله های شخصی خود بر می گزینند، تنوع و گستره کممانندی دارد. گاه موضوعی عام را از نگاهی خاص می نگرند، و گاه موضوع خاصی را محک اجتماع می زنند. شاید بتوان گفت برای هر یک از علایق و سلایق فردی و اجتماعی، ده ها وبلاگ را در اینترنت نام زد که هر روز بر کمّ و کیف خود می افزایند. پاره ای از این مجلات خودآیین و خودمختار، روزانه هزاران خواننده دارند و برخی نیز برای یافتن خوانندگان بیشتر، در تلاش و تکاپوی لذّت بخشی به سر می برند. خاطره نویسی، طنز اجتماعی، یادداشت های روزانه، سیاست، ورزش، متن های ادبی، مذهب، فرهنگ، هنر، ادبیات داستانی و کلاسیک، آموزش های فنی، حوادث و نقد و بررسی مسائل جهانی، پاره ای از مهم ترین دل مشغولی های بلاگرها است.

هر یک از این موضوعات، وقتی به وبلاگ پا می گذارند، لباس رسمی و مهمانی خود را از تن بیرون می آورند و زبانی صمیمی، دوستانه و گاه طنزآلود را تجربه می کنند. اکثر وب نویسان ایرانی، گرایش آشکاری به ساده نویسی و پرهیز از ساختن جملات سنگین دارند. آنان می کوشند فضای وبلاگ خود را چنان صمیمی و مهربان کنند که پای هر رهگذری را برای ماندن و خواندن سست کند.رسمی ترین موضوعات و جدّی ترین مقولات علمی یا اجتماعی، در وبلاگ به روان ترین زبان ها و صمیمانه ترین قلم ها بیان می شود.ساختار شکنی وبلاگ ها، به همین مقدار ختم نمی شود. در وبلاگستان فارسی درباره هر موضوعی سخن می رود و امکانات بسیار جذّاب و فراوان اینترنت، به نویسندگان کمک می کند که با کمترین هزینه و صرف وقت، بیشترین بهره را از فعالیت خودببرند.

وبلاگ ها برای برخی بیش از یک دفترچه خاطرات معمولی که گنجایش بسیار، و شکل و شمایل زیبایی دارد، نیست. و برای گروهی نیز فرصتی است برای عرضه و اعلان آخرین رهیافت های علمی خود. البته هرزه نویسی های آن هم کم نیست؛ مانند همه ی محیط های اجتماعی و عمومی دیگر که هرزگی عده ای، بخشی از هویت ناگزیرشان شده است. بدین رو این رسانه نیز مانند همه ی ابزارهای بشر ساخت، هیچ گونه گرایش و جهتی را کانونی خود نکرده است؛ بلکه فقط فرصتی است و مجالی و ابزاری و شگرد کارآمدی برای گستراندن هر گونه فعالیت علمی و غیر آن. گمان نگارنده آن است که آینده این پدیده ی شگفت اطلاع رسانی بسی درخشان تر از این است و در روزگاری نه چندان دور، وبلاگ نویسی در ایران چنان عمومیتی یابد که اکنون تلفن های همراه یافته اند.اگر صاحبان اندیشه و آرمان و منش های گوناگون، خواهان پردازشی قدرت مندانه به اندیشه ها و دل مشغولی های خود هستند، باید هر چه زودتر بر غفلت خود از این پیام رسان قوی و مدرن غالب آیند.   ادامه دارد...........

 

 



آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :